Wij zijn Benny en Bea, jonge veertigers, en sinds 1993 al gefascineerd door de Duitse Herder.
Samen hebben we drie zonen, Kobe, Lander en Miel. Zij vormen samen onze kennelnaam.
Sinds kleinsaf was ik al zot van honden. Maar mijn moeder had en heeft nog steeds een panische angst voor honden. Bij vrienden kon ik dan mijn hart ophalen en bezig zijn met hun honden. Bij Bea haar ouders zijn in de loop der jaren verscheidene honden geweest, een teckel, een Duitse Herder en verscheidene kruisingen. Ik heb dus moeten wachten tot nadat ik getrouwd was en dus niet meer thuis woonde om onze eerste hond kunnen aan te schaffen.
Onze eerste hond was een kruising, die we uit het dierenasiel van Genk hebben gehaald. Daar zijn we mee naar de plaatselijke hondenschool geweest. We hadden snel de smaak te pakken en wilden meer. Meer doen met onze hond, actiever,..
En zo zijn we op zoek gegaan naar een andere hond. Deze moest zeker eentje zijn met een stamboom, zodat we in de verdere toekomst op alle fronten verder konden. In den beginne twijfelden we nog uit enkele rassen, maar na verscheide clubs te bezoeken, praten met sporters, fokkers kwamen we tot het besluit dat het een Duitse Herder moest worden.
Volgende stap was: een goede fokker zoeken. Na vele fokkers te bezoeken hebben we er eentje gevonden die ons vertrouwen had. Wij woonden toen nog in Diepenbeek en hebben hem dicht bij huis gevonden. Namelijk Jean Machiels met kennelnaam "Vom Stiemenecke", door de meesten wel gekend. We hebben toen nog enkele maanden moeten wachten en konden toen onze eerste reu "Rein vom Stiemenecke" mee naar huis nemen. Hij was een Nero von Hirschel-zoon. We hadden direkt één voor onze toenmalige normen een zeer mooie hond die dan ook zijn werk in de africhting met plezier deed. Via onze Rein; die helaas veel te vroeg is moeten gaan; hebben we alle disciplines van onze sport leren kennen. Doordat onze Rein veel te vroeg strief, heeft Jean; met wie we toen nog veel kontact hadden; ons in de zoektocht naar een nieuwe Duitse Herder geholpen. Hijzelf had toen geen pups ter beschikking. En zo zijn we in Nederland tercht gekomen. Daar hebben we onze Aiko gevonden. Ik moet eigenlijk zeggen mijn hond. Aiko had maar duidelijk één baas. Met alle voordelen maar ook met alle nadelen vandien. Ook met hem hebben we zowel met plezier tentoonstellingen en africhting gedaan.
